W kongijskiej Bunii wirus Ebola uderza w fundamenty lokalnej mikroekonomii. Szkoła imienia Nelsona Mandeli, w której dyrektor Justin Keno rygorystycznie zakazał wpuszczania zewnętrznych sprzedawców żywności, przypomina dziś oblężoną twierdzę. Środki ostrożności odcinają od dochodów kierowców taksówek motocyklowych, ulicznych handlarzy i agentów turystycznych. Dla tych ludzi codzienna, drobna obsługa gęstej populacji była jedynym sposobem na przetrwanie.
Demografia to jednak fizyka. W mieście o ekstremalnie młodej strukturze wiekowej nagły nadmiar pozbawionych zajęcia mężczyzn nie znika w próżni, lecz szybko nabiera masy krytycznej. Epidemia zamraża ruch wokół placówek oświatowych, ale ekonomiczny przymus błyskawicznie wypycha go na zewnątrz. Urzędnicy łatwo wyliczą, że zablokowanie nieformalnego handlu wokół zaledwie czterystu uczniów jednej szkoły oznacza w skali całego miasta tysiące zdesperowanych rąk. Zanim minie tydzień, administracja po cichu wyda bankrutującym biurom podróży licencje na organizację masowych, jednokierunkowych transportów do sąsiednich prowincji.
Zamiast standardowych wycieczek agenci zaczną sprzedawać miejsca na ciężarówkach wywożących dawnych kierowców i sprzedawców. Rząd sprawnie obsłuży ten drenaż za pomocą proceduralnej nowomowy, wydając rozporządzenie o „rozgęszczeniu sanitarnym obszarów podwyższonego ryzyka”. To niezawodny odruch niewydolnego aparatu. Gdy instytucja nie potrafi zatrzymać żywiołowej ucieczki populacji przed chorobą i bezrobociem, postanawia ją opodatkować i wpisać w urzędowy rejestr.