Artykuł RMF24 z 25 lipca 2026 opisuje doniesienia o kolejnych żołnierzach północnokoreańskich kierowanych na front po stronie rosyjskiej. Zdanie tytułowe pyta, czy „kolejni żołnierze trafią na front” — ale w warstwie komentatorskiej i agencyjnej zarówno w tym artykule, jak i w czeskim odpowiedniku z Novinky.cz pojawia się konsekwentnie słowo „fala”: kolejna fala wojsk, fala rotacji, fala wsparcia. Liczba 30 tysięcy żołnierzy jest podawana przez Zełenskiego jako sygnał nowego napływu.
Można było napisać: „kontyngent” — ale to zobowiązuje do podania struktury dowódczej i podstawy prawnej. Można było napisać: „przerzut” — ale to konkretna operacja logistyczna wymagająca dat i punktów docelowych. Można było napisać: „reinforcement” w kalce angielskiej lub „wzmocnienie” — ale to sugeruje działanie defensywne w odpowiedzi na słabość. „Fala” nie zobowiązuje do żadnego z tych dookreśleń.
„Fala” jest słowem klęski żywiołowej. Przenosi sprawczość ze struktury wojskowej na zjawisko naturalne — coś, co nadchodzi, nie coś, co ktoś wysyła. Ukrywa decyzję polityczną Pjongjangu i Moskwy za obrazem żywiołu. Jednocześnie uruchamia skalę emocjonalną: fale są niepowstrzymywalne, rytmiczne, wielokrotne. Dla zachodniego czytelnika słowo działa jak alarm bez adresu: jest zagrożenie, nie ma konkretnego decydenta do rozliczenia. Model myślowy, który to słowo ujawnia, to dezagentywizacja — rozkład odpowiedzialności w retoryce bezpieczeństwa.
W ciągu 24–72 godzin słowo „fala” pojawi się w polskich i czeskich komentarzach dotyczących tej samej informacji — za każdym razem bez podania źródła pierwotnego poza Zełenskim. Jeśli Ministerstwo Obrony Narodowej lub NATO zdecyduje się na oficjalny komunikat w tej sprawie, słowo zostanie zastąpione „kontyngentem” lub „rozmieszczeniem” — to będzie sygnał, że instytucja przejmuje narrację i potrzebuje precyzji. Brak tej zamiany w ciągu 72 godzin oznacza, że retoryka żywiołu zostaje — bo tak jest wygodniej.