„Wyborcza” — Białystok portretuje trzy emerytki: Ewa nurkuje, Iwona dzieli lodówkę z mężem, Dorota ma cztery tysiące złotych i oszczędza na ciuchach, żeby móc wyjść z przyjaciółkami do restauracji. Prawie milion Polaków pobiera świadczenia jeszcze niższe. To nie jest reportaż o biedzie — to portret klasy, która zarządza niedoborem z finezją nieosiągalną dla urzędu.
W ciągu najbliższego tygodnia całkiem prawdopodobne, że któraś z parlamentarnych komisji przyjmie kolejny projekt poprawy mechanizmu waloryzacji albo dopłat do emerytur dla najniżej uposażonych. Projekt trafi do laski marszałkowskiej, zostanie skierowany do odpowiedniej komisji i odłożony z adnotacją „wymaga opinii Rady Dialogu Społecznego”. Rada Dialogu Społecznego zbiera się w trybie zwykłym. Tryb zwykły ma swój kalendarz. Kalendarz nie negocjuje z lodówką.
Mikro-sygnał jest tu w liczbie: milion świadczeń poniżej progu, który Dorota — z czterema tysiącami — sama uznaje za granicę oszczędzania. To liczba wystarczająco okrągła, żeby pojawić się w expose, w kampanii i w uzasadnieniu projektu ustawy. Uzasadnienie projektu ustawy to jeszcze nie ustawa. Bardzo możliwe, że do końca tygodnia najgłośniejszym skutkiem reportażu będzie nie żadna decyzja, lecz zaproszenie Doroty do programu publicystycznego — gdzie wyjaśni, że cztery tysiące to za mało, a prowadzący zapyta, czy nie powinna jeść mniej w restauracjach.