Wiceprezydent USA J.D. Vance na konferencji transmitowanej przez TVN24 powiedział wprost: „Jeśli będziecie strzelać do statków, odpowiemy siłą, i odpowiemy mocniej niż kiedykolwiek wcześniej.” Słowo pada dwukrotnie w jednym zdaniu — nie dla rytmu, lecz żeby nie powiedzieć nic konkretnego dwa razy.
Można było powiedzieć „uderzymy” — to zobowiązuje do działania ofensywnego i wymaga podstawy prawnej. Można było powiedzieć „zareagujemy” — to sugeruje symetrię i wpycha w logikę negocjacji. Można było powiedzieć „zaatakujemy” — zbyt precyzyjne, otwiera pytanie o cel i skalę. „Odpowiemy” nie zobowiązuje do niczego: lokuje sprawczość po stronie Iranu, własną stronę czyni reaktywną, a działanie — nieokreślonym co do formy, czasu i zakresu.
To słowo wykonuje trzy roboty naraz. Po pierwsze, moralizuje: ten, kto „odpowiada”, jest zawsze drugą stroną — niewinną. Po drugie, deeskaluje retorycznie przy jednoczesnej eskalacji militarnej — Pentagon w tej samej dobie ogłosił nowe uderzenia na Iran. Po trzecie, zatrzymuje dziennikarzy: nie ma jak zapytać „kiedy i czym odpowiecie”, bo każda odpowiedź brzmi jak planowanie, a nie deklaracja. Vance nie groził — on zarządzał geometrią winy.
W ciągu 24–48 godzin „odpowiemy” lub jego formy pochodne pojawią się w oficjalnych komunikatach Pentagonu i w polskich przekładach serwisów agencyjnych — jako gotowe zdanie do cytowania bez kontekstu. Zniknie, gdy jedna ze stron wykona ruch nieodwracalny: wówczas słowo straci funkcję buforu i zostanie zastąpione przez rzeczownik — nazwę operacji albo nazwę portu.