Prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie grupy „Bronimy Polskiej Granicy” — jej członków RMF24 opisuje jako uczestników „samozwańczych patroli”, którzy na Dworcu Centralnym w Warszawie legitymowali osoby o ciemnym kolorze skóry. Premier określił ich „chuliganerią polityczną”. Słowo „samozwańczy” pojawia się w tytule i lidzie jako klasyfikacja, nie jako cytat ze śledztwa.
Można było napisać „nieuprawniony” — ale to słowo odsyła do prawa administracyjnego i wymaga wskazania przepisu. Można było napisać „nielegalny” — ale to z kolei sugeruje wyrok, którego jeszcze nie ma. Można było napisać „paramilitarny” — ale to kwalifikacja polityczna, nie językowa. „Samozwańczy” nie zobowiązuje do żadnej z tych ścieżek: pozoruje powagę, nie zamykając żadnych drzwi.
To słowo działa jak tymczasowe rusztowanie. Instytucja medialna — a za nią prokuratura, która „wkroczyła”, lecz niczego jeszcze nie orzekła — potrzebuje określenia, które dyskredytuje działanie grupy bez uprzedzania postępowania. „Samozwańczy” przenosi ciężar na akt uzurpacji, nie na jej skutki. Mówca nie musi dowodzić szkody — wystarczy zakwestionować tytuł do działania. To klasyczny ruch instytucjonalny w fazie przed-zarzutowej: dezlegitymizacja przez słowo, gdy prawo jeszcze milczy.
W ciągu 24–48 godzin słowo pojawi się w komentarzach rzecznika Prokuratury Okręgowej w Warszawie — albo zostanie z nich wycofane na rzecz terminu techniczno-prawnego, co będzie sygnałem, że akt oskarżenia nabiera kształtu. Jeśli politycy opozycji przejmą je w kontrze — „to nie samozwańcy, to obywatele” — diagnoza się potwierdza: słowo stało się polem bitwy, zanim jeszcze sprawa trafiła do sądu. Zniknie, gdy pojawią się zarzuty formalne z paragrafem.