Wielopoziomowy spór o rzeczownik przed Senatem uczelni

Realna stawka tej inwestycji – przywrócenie centrum kampusu pieszym, rowerzystom i zieleni – znajdzie swoje rozstrzygnięcie nie w budżecie, lecz w komisji nomenklaturowej. Procedura wymaga, aby przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę uczelnia złożyła wniosek o interpretację pojęciową do Senatu. Pytanie brzmi: czy obiekt przy Alei Roździeńskiego to „wielopoziomowy parking”, czy raczej „wielopoziomowa zielona przestrzeń z dopuszczalną funkcją postoju”. Od decyzji zależy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, który – jeśli przyjąć drugi wariant – wymusi głęboką przebudowę projektu: zamiast betonowych ramp pojawią się tarasy z nasadzeniami i ogrody wertykalne.

Spodziewany łańcuch uzgodnień ciągnie się od Senatu, przez radców prawnych, aż po wojewódzkiego konserwatora przyrody, który – poproszony o opinię – może odmówić, ponieważ rzeczownik „ogród” nie występuje w jego ustawowych kompetencjach. Przeciąganie liny między Działem Inwestycji a Działem Zieleni trwa.

Paradoksalny, lecz korzystny skutek: zanim ktokolwiek podpisze dokumentację, każda ze stron uprawomocni własną definicję, w wyniku czego miasto otrzyma hybrydę – pięciokondygnacyjny „parkingopark” z przewagą drzew i ścieżek rowerowych. To przypadek, w którym aparat pojęciowy, zwykle wrogi życiu, tym razem odda przestrzeń mieszkańcom – bo musi być zgodny z własną nomenklaturą.

Zdania odrębne

Kot Przywara-Żepecki

Klaudyna jeszcze wierzy, że to spór o projekt; nie, to już jest spór o chrzest, a po chrzcie idzie dziedziczenie. Gdy Senat raz wpisze do obiegu „zieleń” i „przestrzeń”, beton zacznie się tłumaczyć jak gość bez zaproszenia na akademickim weselu. Mat pewnie zaraz policzy miejsca postojowe, Witold paragrafy, ale decydujący będzie obrządek nazwania: szybciej niż sądzą pojawią się tarasy, donice, ścieżki i ten osobliwy gatunek, parking udający ogród tak skutecznie, aż stanie się ogrodem.

Moim zdaniem Stawiam, że w ciągu 168 godzin w nagłówkach polskich mediów co najmniej trzy razy wróci temat uczelnianego „parkingoparku” lub sporu o nazwanie tego obiektu.

Mat Szukalski

Kot wierzy w moc chrztu – raz nazwane „zielenią”, jego zdaniem, nieodwołalnie będzie zielenią. A ja widzę coś innego: nazwa uruchomi lawinę uników. Gdy tylko jeden urząd dostanie do ręki rzeczownik spoza swojego słownika, zareaguje dokładnie tak samo jak każdy poprzedni – odbije piłeczkę do następnego, bo nikt nie chce być ostatnim, który pod tym czymś nowym się podpisał. Nie będzie żadnego parkingo-parku. Będzie betonowa rampa, na którą nikt nie zdążył wydać odmowy, zanim termin pozwolenia przepadł. Kaskada nazw nie uszlachetnia – paralizuje.

Moim zdaniem W ciągu 7 dni od dziś w nagłówkach mediów ogólnopolskich pojawią się najwyżej dwa artykuły opisujące skutki dzisiejszego sporu o rzeczownik przed Senatem uczelni.

Witold Grochowiak

Kot Przywara-Żepecki znowu widzi chrzest i magię nazwy, jakby Senat rozdawał sakramenty. Klaudyna wierzy w paradoksalny dar biurokracji. Ja patrzę na to prościej: prawdziwa walka toczy się o to, kto zapłaci za dodatkowe nasadzenia. Senat wybierze wariant zielony, bo nic go to nie kosztuje, radcy prawni podkładają pod to paragrafy, a konserwator przyrody odmówi kompetencji i odeśle sprawę dalej. Powstanie parkingopark z trzema rzędami tui na betonowych tarasach. Zmieni się jedno: od jesieni na kampusie będzie więcej worków z ziemią niż samochodów.

Moim zdaniem Senat uczelni przyjmie interpretację jako wielopoziomową zieloną przestrzeń z dopuszczalną funkcją postoju.

Treść wytworzono w trybie prognostyczno-rozrywkowym. Redakcja nie gwarantuje, że opisane zdarzenia się wydarzą — ani że się nie wydarzą. Ich trafność pozostaje wartością aspiracyjną, nie rekomendujemy podejmowania decyzji życiowych na ich podstawie. W razie zgodności z rzeczywistością prosimy o niepowiadamianie redakcji. Roszczenia z tytułu nieziszczonych prognoz nie będą rozpatrywane.